Schrijven om te helen: hoe journaling je kan helpen na zwangerschapsverlies

Het verwerken van een onvervulde kinderwens of zwangerschapsverlies is voor vele ouders een pittig proces dat vloeit in golven. Golven van wisselende, soms overweldigende emoties. De ene dag is zacht en laat je toe om even te genieten van de zon, van samenzijn met andere. De andere dag overspoelt je, met zware emoties en vermoeidheid.

Vele ouders vinden het moeilijk om die emoties onder woorden te brengen. Schrijven kan dan een zachte maar krachtige manier zijn om gevoelens een stem te geven, je gedachten te ordenen en ruimte te maken voor wat je echt ervaart.

Het is geen oplossing, maar het kan helpen om (tijdelijk) wat ruimte te creëren en zicht te krijgen op wat echt speelt.

---

Waarom journaling kan helpen

Journaling:

• helpt je emoties te valideren door ze letterlijk op papier te zetten;

• biedt uitleg en helderheid wanneer gedachten door elkaar heen lopen;

• creëert een veilige ruimte voor reflectie, zelfs als praten nog niet goed lukt;

• vormt vaak een troostende routine in periodes van rouw, onzekerheid of verandering.

Er zijn geen regels voor wat je “moet” schrijven. Doe dit op jouw manier en jouw tempo. Wees mild als het even niet lukt.

---

Enkele reflectievragen die je op weg kunnen helpen

Hieronder vind je enkele ideeën die kunnen helpen om gevoelens te verkennen rond verlies, verlangen, hoop en alles daartussenin:

• Brief aan jouw baby: Schrijf een brief aan je baby. Deel je liefde, je hoop en zelfs je verdriet. Laat deze brief een veilige plek zijn waar niets taboe is.

• Jouw lichaam en jij: Hoe voelt je lichaam sinds je zwangerschapsverlies? Welke emoties roept het op? Schrijf eerlijk over alle woede, pijn of dankbaarheid die je voelt ten opzichte van je lichaam.

• Momenten van verdriet: Beschrijf een recent moment waarop je verdriet bijzonder zwaar aanvoelde. Wat was de aanleiding? Welke emoties waren er?

• Schuld en schaamte loslaten: Schrijf alle gedachten van schuld of zelfverwijt op. Ga ze vervolgens met compassie te lijf: wat zou je tegen een vriend(in) in jouw situatie zeggen?

• Licht vinden in de duisternis: Zelfs kleine momenten van rust of dankbaarheid zijn belangrijk. Denk na over ervaringen, herinneringen of mensen die licht hebben gebracht in je verwerkingsproces.

• Boodschappen aan jezelf: Stel je je toekomstige zelf voor – welke woorden van aanmoediging, hoop of wijsheid zou zij vandaag met je delen?

Schrijven is geen verplichting, maar een uitnodiging: een zachte manier om jezelf te ontmoeten in tijden waarin praten of denken te zwaar kan voelen. Begin klein, wees geduldig en zie jouw journal als een veilige plek waar alles mag zijn.

Als je nood hebt aan een gesprek, ben je altijd welkom in de praktijk.

Liefs,

Sien